249. Çox qəribə xalqıq.Adi zamanlarda bir-birini pisləyib, ətini yeyib; nəsə əlamətdar hadisə baş verəndə (məs:son qələbə) hər şeyi unudub ən mehriban adamlar oluruq. Bundan əlavə, həyatın əbədi olmadığını və kin saxlamağın yeri olmadığını xatırladan nəsə baş verəndə , fəlsəfi cəhətdən aydınlananda da yenə hər şeyi kənara qoyub bir-birimizə qarşı mehriban oluruq. Bu xüsusiyyəti sevirəmmi? Hə. Hər şeyə rəğmən sonda birləşməyi bacarırıq. Lakin sevmədiyim yanı bu birləşmənin qısa çəkməsidi. Eyni zamanda, bir-birimizi qınamağı kənara qoyub , olduğumuz kimi qəbul edərək köstək yerinə dəstək olsaq daha sürətli inkişaf edərik fikrimcə.