21. Əvvəllər çox yaxın olduğum bəzi insanlar var idi. Bir insanla lap yaxın idik. Dost idik. Artıq danışmırıq. Danışsaq da, söhbətimiz ancaq salam, sağ oldan o tərəfə keçmir. Uzaq yerlərdəyik. Həm məsafə olaraq, həm də ruhən uzağıq. Bir vaxtlar, demək olar ki, hər günümüz bir keçərdi. Sonra aramızdan, deyəsən, qara pişik keçdi. Çox sadə, mənasız bir məsələ üstündə mübahisəmiz düşdü. Geriyə dönüb baxanda görürəm ki, əslində, günah, deyəsən, daha çox məndə idi. Amma mənə deyilən sözlər də çox ağır idi. Lənətə gəlmiş qürurum imkan verməzdi ki, üzr istəyim.
O gündən sonra bir müddət danışmadıq. Sonra "barışdıq". Amma bu barışıq sözdə idi. Artıq əvvəlki kimi yaxın deyildik. istəsək də, ola bilməzdik.
Mən ümumiyyətlə, bitən istənilən münasibətin yenidən bərpa olunduqda əvvəlki halını saxladığına inanmıram. Alınmır. Ən azından, məndə alınmır. Bir müddət əvvəl həmin dostumun mənə ehtiyacı var idi. Həyatında ağır bir dönəm yaşayırdı. Həm uzaqlıq, həm də qürur mənə imkan vermədi ki, nəsə edim. Dəstəyimi quru sözlərlə ifadə etdim. Amma hər dəfə fikirləşəndə səhv addım atdığımı düşünürəm. Ola bilsin ki, o da dostluğumuzu geri qaytarmaq istəmir. Bəlkə əzab çəkən sadəcə mənəm. Bilmirəm.
Dostluq qurmaq mənim üçün həmişə çətin olub. insanlarla tez dil tapıram. Amma uzun müddətli münasibətlər mənə görə deyil. Bacarmıram. Tez bezirəm. Ya da nəsə səhv hərəkət edirəm. Özümdən uzaqlaşdırıram yaxın olmaq istəyənləri də.
(bax: itirilmiş dostluq)