41. bunu adətən heçkimə demirəm, amma mənim çox depressif olduğum, yaşamağa həvəsimin olmadığı zamanlar olub. yorğun olduğum, hər şeydən bezdiyim vaxtlar. yoxa çıxmaq istədiyim vaxtlar. elə itmək istəmişəm ki bir də heç kim tapa bilməsin məni. Kim olduğumu, haradan gəldiyimi unudanadək uzaqlaşmaq istəmişəm.

Evdəkiləri təşvişə salmaqdan ötrü atdığım ufak tefek hərəkətlər olub amma bir an belə olsun intihara cəsarətim olmayıb çünki ağlıma həmişə mən yoxa çıxsam sevdiklərimin necə reaksiya verəcəyi gəlib. əgər mən yoxa çıxandan sonra sevdiklərim oğlunu dənizdə itirmiş həmin ana kimi ağlayacaqsa, onda həyatım sözün əsil mənasında cəhənnəm olsa belə mən o həyatdan qaçmaram.
mən niyəsə xəbərlərdə filan cavan uşaqların ölümünü görəndə birinci analarını fikirləşirəm.
ölən vecimə olmur, amma anasının nə halda olduğunu düşünəndə ürəyim pis olur.