9. limuna.
nənəmin adıdı. indi bildiyimiz kinkaya* cıqqılı limona oxşayan meyvə olur e, o o vaxt "limu" deyirmişlər "limon" sözünü deformasiyaya salaraq. danışıram sizə 20-cı əsrin əvvəllərindən və uşaqlar evdə doğulurmuş həmin vaxtlar. nənəmin doğulduğu vaxt atası bağda limu yığırmış, əlində meşoklarda limu ilə evə girəndə qızı olduğunu görüb və adını limuna qoyub. gülməli və maraqlı hekayədi..

ad isə qəribə olduğu qədər mükəmməl addı. səslənməsi, samit və saitlərin bir-biri ilə bu cür ahəng içində olması məni tez-tez bu adı səsləndirməyimə səbəb olur.

indi yaşa dolduğumu görən anamdan tutmuş, toyda-yasda məni nənəmə oxşadıb onun nəvəsi olduğumu deyən adını bilmədiyim uzaq qohuma qədər hamı bu oxşarlığa heyrət içində baxır və hər dəfə də "kaş adımı limuna qoyardız" dedizdirir mənə...