3. Səbahəttin əlinin 1940-cı ilə qələmə aldığı əsəri. Kitabın adı biz insanların qaçış yolu olaraq, heç də bizə məxsus olmayan bir hərəkət sərgilədiyimiz an etdiyimiz günahları, səhvləri üzərinə yıxdığımız “şeytanı” ağlımıza gətirir. kitabı oxuduqca anlayırıq ki, o “bizə məxsus olmayan” adlandırığımız şeylər əslində bizim içimizdə yatan istəklərimizdir.

Luciferin deyimini xatırlasaq - “mən insanları yoldan çıxarmıram, onların içində gizlətdikləri, söyləməkdən çəkindikləri arzularını üzə çıxarıram”

Kitabın əsas qəhrəmanı olan Ömər həmin dövrün müəyyən təfəkkürə, düşüncəyə, dünya görüşünə sahib lakin maddi sıxıntı çəkən aydın təbəqəsinin üzvlərindəndir. Yoxsulluğuna baxmayaraq eşqinə məğlub olur və oxumaq üçün istanbula xalasının yanına gəlmiş qohumu ilə evlənir. Beləliklə yaşadığı maddi sıxıntı, yoldaşılıq vəzifəsinə “bəs edə bilməmək” onun içindəki şeytanı oyadır. Səhvlər edir, etdikdən dərhal sonra nə etdiyini dərk etdikdə, olanları sorğulayır və bütün günahı onun üstünə atır. Ancaq özü də işin nə yerdə olduğunu yaxşı bilir, nəticədə insan yalnızca özünə yalan danışa bilməz...

“halbuki, əzizim, nə şeytanı? Bu bizim qürurumuzun, axmaqlığımızın bir uydurmasıdır. içimizdəki şeytan heç də hiyləcə olmayan bir qaçış yoludur. içimizdə şeytan yoxdur. içimizdə acizlik var, tənbəllik var, iradəsizlik, bilgisizlik və bunların hamısından daha qorxunc olan şey həqiqətləri görməkdən qaçmaq duyğusu var”