65. bir definitionu olmayan və buna görə də ən çox sui-istifadə olmuş kavram. melanxolik mahnıların çıxması ilə sevgi sözündən istifadə çoxaldı deyə düşünürəm. insanlar musiqiyə qulaq asırlar, narratorun bəhs etdiyi yar təsəvvürünə qulaq asarkən xəyallarında düşünəcək birini axtarırlar. Təbii ki boş boş qulaq asıb heçbir insanı düşünməmək insanı yaxşı hiss etdirmir. insan kədərlənəndə, sevginin acısını çəkəndə xoşbəxt olur. Normaldan fərqli duyğular kəşf edir və bu alışılmış dışı olan duyğu kəşfi onu xoşbəxt edir. Ona görə sevəcək birini axtarır. Təbii ki bunu şüurlu olaraq oturub adam axtarmır, şüuraltısı bu işi yavaş yavaş edir. 1-2 dəfə hər bir insana bəsləmədiyi duyğunu hiss edəndə onu sevdiyini düşünür və bu duyğuya sevgi adı qoyur. Bir də şüuraltının nəsil artırma planının gizlicə etdiyi sinsi işləri var. Təkamülün davam etməsi, generasiyanın davam etməsi və kodların ötürülməsi üçün müəyyən yaş ətrafında( bu da əslində yaşanılan cəmiyyətdən asılı olaraq dəyişir) nəsil artırma instinkti bədən tərəfindən sevgi adı altında təqdim edilir. Bir də tanrı eşqi var. Əgər belə bir sevgi növü varsa, libido hisləri daxil olmadığı və nəsil artırma instinkti olmadığı üçün həqiqi sevgi adlandırıla bilər. Amma xəyalında yaratdığın varlığa xəyalının yaratdığı hiss nə qədər həqiqi ola bilər, orası müəmmalıdır. Və insanın tanrı yolunda olduğunu düşünərkən vicdan rahatlığı hissinə də sevgi adı verə bilər.
Və əsas sual isə sevdiyimizi adlandırdığımız nəsnənin özünümü sevirik yoxsa onun ideyasını mı? Onla keçirilən zaman bizə xoş gəlir, biz xoşluğu sevirik, bizə yaxşı gələn hissi sevirik. Biz onu düşünərkən keçirilən hissi sevirik, düşünüləni yox. Biz özümüzə xoş gələni sevirik, bizə xoş hiss etdirəni. Özünüzə xidməti sevgi adlandırmayın.