17. insanı mərkəzə qoyan fəlsəfi cərəyan. varoluşçuluq ən sevdiyim fəlsəfi axınlardan biridir. Əsas təməllərindən biri də özünə yadlaşmamalı olmaqdır. insan özünə yadlaşan zaman xaricə yönəlik olur və bu zaman özünü unudur. Məsələn Allaha bağlanmaq özünə yad olmaqdır.
Burada iranlı filosof Mürtəza Mütəhhərinin ekzistensializmə olan tənqidini vermək istəyirəm, zira yalnız eyni fikirləri oxumaq özünü yalandan rahatlaşdırmaq olar

"Onların «Allaha bağlılıq insanın hərəkətdən qalması və ətalətə düçar olmasına səbəb olur» iddiaları da səhvdir.
Onlar elə bilirlər ki, Allah da ağac kimidir və kiminsə Allaha bağlanması, onun məhdud varlığa bağlanması kimidir və o, hərəkət edə bilməz. Cənab eksistansialist! Allah sonsuz həqiqətdir. Məsələn, bir də görürsən ki, insanı yüz ağac eni və uzunu olan yerdə həbs edirlər və bu, insan üçün məhdudiyyət yaradır. Çünki insan deyir ki, mən həmin ərazini gəzib-dolaşdım və onun axırı məhduddur. Amma insanı sonsuz ərazidə həbs etmək onun üçün məhdudiyyət yaratmaq deyil. Sonsuz ərazidə dayanacaq nöqtə yoxdur. Bunun mə᾽nası odur ki, ey insan! Sən sonsuzluğa doğru hərəkət edəndə də kamala doğru gedirsən, Allah-taala elə bir məhdudiyyətsiz varlıqdır ki, bəşəriyyətin ən kamil insanı həzrət Peyğəmbər (s) belə, əbədi olaraq irəliləsə və hərəkətdə olsa sona çatmaz. Allah sonu olan məhud varlıq deyil və O, bəşəriyyətin yeganə sonsuz tərəqqi meydanıdır."