46. 1-ci kursda tarixdən kəsildiyimi atama deyəndə hönkür-hönkür ağlamaq tutmuşdu məni. çünki atama söz vermişdim ki, imtahanları yaxşı verəcəm. elə kəsr olması qürur və vicdanıma toxunmuşdu. atam da əsəbi idi, amma özünü çox sakit saxlayırdı. heç nə demədikcə mən lap pis olurdum. birdən çox soyuq tərzdə qayıtdı ki;
"niyə ağlayırsan? əlindən gələnin ən yaxşısını etmisənsə, demək bacardığın budur. yox, əgər əlindən gələni etməmisənsə, bu səhvin və tənbəlliyindi. ağlamaqla heç nə dəyişməyəcək. get əl-üzünü yu.".
orda o soyuq deyilmiş sözlər şimşək kimi dəymişdi mənə. əsas ağlama səbəbim sözümü tuta bilməməyim idi. bir də edə biləcəyim bir şeyi etməmişdim. ikinci kursda həmin kəsri 48 balla bağlamışdım, çox ironik.
indi durduq yerə yadıma düşdü atamın o sözləri. bura yazım, nə vaxtsa o duruma düşsəm bura baxıb xatırlayaram deyə...