3. Murakami üçün xarakterik, əsərlərinin baş qəhrəmanları çox vaxt həyata sönük olması və realistik canlanması əsəsrin özünün belə avtobioqrafik olması ideasını ortaya gətirir, buna bu əsərdə də rast gəlmək olar. Əlbət baş qəhrəmanlara öz xasiyyət çalarlarından əlavə etsədə baş qəhrəman obrazları fərqlidi.
Kitabın əvvəlində axırına kimi eyni monoton təsir bağışlayır və heç bir xüsusi düyün görmək olmur. Vecsiz, solğun bir ab-havanın davam etməsi həm yorur həm də maraqlandırır, çünki əsər boyu nəsə baş verəcəyini gözləyirsən və ortalarına yaxın ard-arda baş verir.
Ancaq müəyyən müddətdən oxuduqdan sonra kitaba tamam başqa cür baxmağa başlayırsan. Baş verənlərin çoxu daha çox bir "cycle" oxşayır və təkrar olur. Səni eyni cycle gətirən isə düşəncələrindən doğuran hərəkətlərindi. Lap əsərin baş qəhrəmanı Vatanabe kimi.

--spoiler--



--spoiler--
Dostunun ölümündən ayıla bilməyən və həyatın həmin nöqtəsində ilişib qalan Vatanabe Naokonu görəbdə Kidzukiyə qarşı simpatisyana və onu yada salmaq istəyinə görə Naoko ilə çox görüşür və bağlanır beləcə sağlam olmayan bir təkrarlan dövrəyə düşür. Əsərdə bir neçə qəhraman bu dövrədə olur və sonunda ondan qurtulur kimisi ölərək, kimisi dövrəni qırıb həyata davam etməyi bacararaq. Təkcə Naqasava həmin dövrədə qalıb öz mənasız həyatını davam etdirir. Kitabdan bu kimi maraqlı frazalar yadda qalır: "idealını, arzunu, məqsədini əlindən aldıqda və ya alınmayanda, həyata davam edə bilərsən?""Çətinliklər olacaq problemıər olacaq sən buna dözməli və davam etməlisən". "Özünə Acıma". "Yoxluğun dibindən zəng".