329. Nə qədər dərin, nə qədər bilgili, nə qədər mədəni olmağa çalışdıqca əslində bunun cəmiyyətin, ətrafındakılar zərrə qədər də vecinə olmadığını dərk etdiyin həmin o an.

Bir zamanlar ideal övlad, ideal dost, ideal sevgili və ideal işçi olmağa çalışırdım. Zaman keçdikcə ailəm məni belimdən aşağı insanlarla müqayisə etməyə başladı. Dostlarım məclislərdə maddi imkanı daha yaxşı olan, lakin dayaz insanları dinləmək üçün sözümü kəsməyə başladı. Sevgilim daha kobud, məsuliyyətsiz və alçaq bir adamla evləndi. işdə müdirim isə mənə "nəyə görə bu qədər işləyirsən, medal verən olmayacaq" dedi və iki cümləni düzüb qoşa bilməyən bir torpilli adamı yerimə aldı.

Harda səhv etdim deyə özüm özümə suallar verdim. Suallar dərinləşdikcə beynimin ən dərin qatlarından qəribə səslər eşitməyə başladım. Heç birinə rasional cavablar tapa bilmədim. Siqareti tərgitmişdim və idmanla məşğul idim. Keçənlərdə güzgünün önünə keçərək özümə baxdım. "Kimçün və nə üçün?" suallarımı özümə verdim. Bu dəfə yenə cavab tapa bilmədim, lakin mətbəxə keçərək özümə qanteli yerə buraxdım və özümə yaxşı bir kofe hazırladım. Şkafda pis günlər üçün gizlətdiyim siqaret paçkasını açaraq birini çəkdim. Sonra formalni bir masturbasiya edərək duş qəbul etdim. Həyata üsyanım ona lazım deyildi, bilirəm. Sadəcə içimdəki neqativ hissdən qismən azad ola bildim...