49. (baxma: boranılı hər şey)
yaş 4, ya 5. bizə qonaq gəlib, evdə də boranılı aş bişib. hamı süfrə başında yemək yeyir, mən də anamın qucağında oturmuşam. birdən dedi sən də ye yeməkdən. dedim yox, istəmirəm, içində boranı var. dedi xeyirdi, ye. dedim yox da, istəmirəm, xoşum gəlmir. o çox dedi, mən daha çox dedim, axırda həmişəki kimi anamın dediyi oldu, amma bir şərt kəsdim. dedim yemək yeyəndə nəsə olsa, mənə qışqırmayacaqsan, dedi heç nə olmayacaq, beləliklə razılaşdıq. bir qaşıq, iki qaşıq, üçüncüdə özümü tuta bilmədim, qaytardım elə masanın üstünə. indiki kimi yadımdadır, bütün süfrə, qonaqların yeməklərindən tutmuş, elə stəkanlarının içinə qədər hamısına qusmuşdum. ürəyimdə dedim yaxşı oldu elə, məcbur eləməzdiz. o bu, anam mənə məcbur heç nə yedizdirməyə çalışmır. nəinki yedizdirmək, məcbur heeç nə elətdirmir, yox dedimsə, vəssalam.

* ümumiyyətlə, kimsə mən yox dediyim şeyi təkidlə hə-yə çevirmək istəyirsə, atlığım tutur, lap da dirənib axırda tatsız bir mühit yaradıram.

boranıya gəldikdə, indi yeyəndə ürəyim belə bulanmır, dadsız bir şey kimi gəlir, amma hələ də sevmirəm. elə vitamin adına yeyirəm, gedir.