34. Bayaq bir dənə video gördüm. Qızın biri gedib yağışda, palçıqlı yolun ortasında uzanır. O qızın yerində olmaq istəyərdim. Gedib yatardım yağışın altına. Qalardım ta ki üşüdüyümü belə hiss eləməyənə qədər. Üzümdən, üst başımdan süzülən yağış suları kimi çıxıb gedəydi bütün fikirlərim, hisslərim. Bildiyim tək şey o an orda olduğum, hiss elədiyimsə üstümə tökülən damcılar olaydı.
Ruh halım. Məni normala qaytaracaq nəsə eləmək istəmirəm. Sakitləşmək də istəmirəm. Əsəbiləşib ağlamaq da. Yox əgər əsəbiyəmsə niyə əsəbiyəm. Dəyərsiz hiss eləyirəm? Yox. Dəyərsiz hiss etməyim kiminsə vecinə deyil. Kiminsə dayaz olmağı mənim günahım deyil. Yenə qayıdaq ən başa? Qayıdaq. Nələrisə sübut eləmək də istəmirəm. Ehtiyac yoxdu çünki. Sübut mənəm çünki. Görməzdən gəlmələri mənim səhvim deyil. Mükəmməliyyətçiymişəm. Bunu da ən çox özüm deyirəm.
Haqlıyam zatən, eləyəm. Mükəmməl insan yox imiş. Bunu da deyən mənəm.
Mükəmməl olan mənəm. Yağışın altında uzanmaq istəyən mən. Boş verən mən. Vızqırdın deyə bilən mən. Canınız cəhənnəmə deyə bilən mən. Mükəmməl olsan kaç yazar deyə bilən mən. Sizdən bir pox olmayacaq deyə bilən mən.
Mükəmməl olan göy üzünün altında, yorğanının altında, bir gün də torpağın altında olacaq mənəm.