2. mesaja gec cavab yazan, online olub oxumayan, oxuyub cavab yazmayan insanlara həmişə qıcıq olurdum. mesaja cavab vermək nə qədər çətin ola bilərdi ki?! mənim üçün saymazlıq idi...

indi isə tənqid etdiyim o insanlara çevrilmişəm. gələn mesajları görməyim deyə bildirişləri bağlamışam, beləcə vicdanımı rahatladıram. məcbur olub proqramlara girəndə tez çıxmağa çalışıram ki, gözümə ilişməsin gələn mesajlar. kiminləsə danışmaq mənəvi ağır gəlir artıq. dözə bilmirəm. hamının yaddaşından silinmək istəyirəm. günlər əvvəl yazılmış mesajlar var ki, cavablamamışam hələ. təkliyə çəkilib insanlarla danışmağın əvəzinə entry yazmaq istəyirəm. güman ki, müvəqqətidir bu halım. amma məni ən az mesajına cavab gözləyənlər qədər əsəbiləşdirir durum. mənimlə dərdini bölüşmək istəyənlər var, onları dinləməyə taqətim yoxdur. özümdən utanıram buna görə, amma özümü də qınaya bilmirəm. mən ki belə deyildim, hamıya kömək etməyə çalışırdım həmişə...