109. Ey zülfü aydan işıqlım, tellərinin ətrinə qurban
Məhrum etmisən məni ləhzəndən, olub halım pərişan.

Riqqətə gətirən qəlbimi, varlığının təcəllüsüdür.
Səndən özgə yoxdur bu könül məmləkətində sultan.

Nəinki mən olmuşam aşiq sənin o gözəl çöhrənə,
Sənin eşqinlə vəcdə gəlir bütün bu mülki-cahan.

Yoxdur göylərdə bir zərrə işıq, sənin nurunladır ki,
Aydınlanır təsiri ilə hər sübh çağı bütün asiman.

Kim ki, məhrumdur yarın bənzərsiz eşqindən, laməkandır.
Ey Lucifer, sən bil o yarın eşqini özünə məkan.