1. Mən azərbaycanlı valideynlərin -gördüklərimə əsasən azərbaycan deyirəm- uşaqlarını bitki kimi gördüklərini düşünməyə başlamışam. hansı ki, ilin müəyyən fəsillərində yetişir, məhsul verir. qidamızı verirlər, geyindirirlər, məhv olmayaq deyə, əsl bitki kimi, bitkilərə də işıq, su, yaxşı yetişsin deyə bir az da gübrə versələr, bəsdi. başqa heç nəyə ehtiyacı yoxdu, uşağın maraqları da nəzərə alınmır, kim bir bitkinin əlavə istəklərini nəzərə alar ki? tək düşündükləri təhsildi, uşaq təhsilli olsa, bütün hər şey həll olur. uşağın təhsildən başqa marağı olmamalıdı. təhsilini tamamlayıb, işə də girib, məhsul hazırdır. uşaq istəklərinə baxılmaqsızın bütün qanunlara tabe olmalıdı və gələcəyin parlaq bitkilərinə çevrilməlidi. elə ona görə yurdumun xiyarı, pomidoru azalmır.