10. bu səhər ayılana yaxın gördüyüm yuxu qəribə sayılmaz əslində. mənə qəribə təsir etdi sadəcə. yuxunun əvvəli tamam başqa idi, sonra belə oldu.
görürəm ki, uzun, asfalt bir yoldur. hündür, parlaq şüşəli binalar var ətrafda. bu yolu realda görməmişəm heç vaxt, amma əvvəllər də yuxumda görmüşəm.
hə, mən də evdən çıxıram, hansı evdir bilmirəm heç. biraz uzaqlaşanda yadıma düşür ki, qulaqlığım qalıb evdə. "zibiiillll" deyə reaksiya verib əsəbiləşirəm. sonra başlayıram qaçmağa, sürətlə qaçıram. qaçdıqca beynimdə bir səs deyir ki, qaç uzaqlaş buralardan. eləcə qaçıram sürətlə... arxadan kimsə qışqırır: "hə, qaç, nellie. problemlərlə üzləşməkdən qaçırsan həmişə, qaç... reallığı qəbullana bilmirsən, özünü aldadırsan. qaçmaq çıxış yolun deyil, özün bilirsən. yenə də qaç. aldat özünü, qaç uzaqlaş". bu səs də öz səsim idi, amma başqası olaraq qəbul edirəm. mən də başımı yelləyərək qaçıram küçə boyu. ətrafda da heç kim yox, bom-boş yollar...
burada da budilnikin səsinə ayıldım yuxudan.

deyəsən, şüuraltımdakı savaşın yuxuma yansıması idi bu. çünki bu iki səs daim savaşır beynimdə.