9. 20 yanvar avtobusunda tez-tez başını sevgilisinin sinəsinə ya da çiyninə qoyan cütlükləri görürdüm. Kənardan çox gözəl görünürdü. Mən isə başımı padruqamın çiyninə qoyurdum, özümü elə xəyal edirdim. Yanımdakı sevdiyim insan, uzun yol, bütün problemlərdən uzaq bir dünya deyə təsəvvür edirdim. indi də görsəm yenə o xəyalları quraram. Məncə, sevginim ən gözəl nümayişidi bu. Kim yanında rahat olmayacağı insana söykənər ki? Və ya kim güvənmədiyi insanın ürək səsini qalın geyimindən hiss etmək istəyər ki? Yada çiynini ağrıtsada gün batımından düşən işığın üzünə düşməməsi üçün çabalayar ki? Sevgi sözlərlə deyil, baxışlarla,davranışla bilinir.
Görüşdüyümüz gündən sonra da xatirələrimizi yada salanda ən çox sevərək xatırladığımız andır bizim üçün də. Nə sözlər, nə geyim,nə görünüş, sadəcə o huzur, sevgi və doğmalıq. Qurulan xəyallardan daha gözəl olduğunu da o an vaxtın dayanmasını ancaq sizin üçün var olmasını istədiyində anlayırsan.
Hər bir sevən insanın sevdiyinin qəlbinin səsini eşitməsi diləyi ilə.