8. Bəzən oturub kimnənsə söhbət eləyəndə qarşındakının söhbəti, səs-küy, mühit o qədər adamı sıxır ki, istəyirsən durub qaçasan, amma qabağındakının xətrinə də dəyməsin deyə hozu kimi sözünü yarımçıq kəsib çıxa da bilmirsən. Ona görə də, guya mədəniyyətsizlik olmasın deyə, hər dəfə iki dəqiqə sonraya alarm qoşub həyəcanla onun çalmağını gözləyirəm, o çalanda da "üzrlü say, bu zəngə cavab verməliyəm, bu dəqiqə gəlirəm" deyib durub çıxıram. bunlar onsuz da qəribə hisslərdi və o an səni tər basır, sanki nəsə cinayət edibsənmiş kimi. Amma ən maraqlısı bundan sonradı. restorandan çıxana kimi telefonu qulağına tutub əslində olmayan bir adamnan danışmalısan. Ən pisi də bir yerdən sonra yalandan danışdığım yadımdan çıxır və sözüm qutarana kimi telefondakınnan danışıram:
-"hə, yaxşıyam sağol sən necəsən lap yaxşı lap yaxşı yaxşı ol ayrı nə var nə yox....(a few moments later).... oldu oldu deyərəm davay danışarığ."
Adboy vermək üçün telefonu barmağlayanda gələn "mən neyniyirəm ala" hissi..