274. ikinci qarabağ müharibəsinin başlamağından bir il keçir. bu bir il yaxınlarını döyüşlərdə itirənlər üçün bəlkə də çox uzun, hadisələri sadəcə vətəndaş kimi izləyən biri üçün bəlkə də çox qısa gəlir. vətənpərvər, milli ruh kimi mövzularda nümunə göstəriləcək biri deyiləm, (bunu milliyətçiliyin yaxşı ya da pis bir şey olduğunu düşündüyüm üçün yox, sadəcə məsələyə tərəfsiz baxdığımı demək üçün deyirəm) ancaq insanların uzun illər sonra uşaqlıqlarını, gəncliklərini keçirdikləri yerlərə qayıda biləcək olmaqları, öz keçmişlərini geri qazanmaqları mənə çox təsir edir. digər tərəfdən isə müharibə dövründə heç bir əziyyət çəkməyən, müharibədə iştirak etmək bir tərəfə qalsın, orada əziyyət çəkən insanların nə özlərinə, nə ailələrinə kömək etməyən varlı şəxslərin o torpaqlara gəlir mənbəyi kimi baxmağı məni qıcıqlandırır. bu mövzuda yeni nir xəbər eşidəndə, müharibənin siyasətçilərin adi insanlarla şahmat oynaması olduğu fikri yadıma düşür və az qala bütün insanlığa qarşı ümidsizliyə düşürəm. günün sonunda isə gələcək nəsillərin müharibə sözünü sadəcə tarix kitablarında oxuyacağı bir vaxtın çatacağına ümid etməkdən başqa təsəlli tapa bilmirəm.
"müharibə - yaxşı niyyətli insanların toplu halda qurban edildiyi qədim dövrlərdən qalma adət, günahsızların soyqırımıdır. bu açıq, saf səmanı öz əlləri ilə dağıdacaq, parçalayacaqlar! birbirilərindən necə də qorxacaq və nifrət edəcəklər, mən isə bu kin dənizində dalğalanacağam"
- jean-paul sartre, azadlığın yolları 2 (les chemins de la liberté 2: le sursis)