111. Dayanacaqda mənimlə yanaşı dayanan bir ailə ilə rastlaşıram. Söhbətlərindən belə başa düşürəm ki, ana marketdən qızına balaca fanta alıb, ammq indi qız onu yox, kola istədiyini deyir. Ana da ataya israrla bayaqkı marketdən aldığı fantanı qaytarıb yerinə kola almasını tapşırır. Ata müti və fağır adama bənzəyir. Maneralarından özünə qapanıq, danışanda həyəcanlanan, özünəinamsız bir insan təəssüratı yaradır.

- əşi, nə fərqi vare, kola ya fanta. Ver içsin də.
- fikrət, odaa ordakı marketdən almışığ da, apar dəyiş də, kişi döülsən?
- eeeee..

Ata əsəbi və bir o qədər də çarəsiz şəkildə marketə doğru addımlayır. Mənsə onu arxadan təqib edərək, indi nə edəcəyi marağıyla yeriməyə başlayıram. Ata matketə girir, satıcının yekəpər və ciddi adam olduğunu gördükdən sonra fantanı dəyişməyə cəsarət etmədiyini anlayıram. Cibindən manat çıxararaq kola alır və marketdən çıxdıqdan sonra dayanacağa tərəf boylanıb ailəsinin ona tərəf baxmadığını görüb, fantanı zibil qabına tullayır.

- dəyişdin? Bunu edəcəydin də.. nə adamı əsəbləşdirirsən. Ala, qızım, iç
- ə ta nəysə da. Harda qaldiyee bu avtobus?

Miskin mənzərədir. ilk baxışda sadə görünsə də, üzərində saatlarla düşünüləcək bir hadisədir. Atanın miskinliyi, çarəsizliyindən də betəri, onun ata olmasından ibarətdir. Biz isə həmişə ataları qəhrəman, güclü, cəsarətli bir obraz kimi təsvir etmişik. Bəlkə də, o qız uşağı da atası barədə belə düşünür. Böyüdükcə onun necə cılız, necə qorxaq və necə çarəsiz olduğunu dərk edəcək və ona bənzəyən bütün kişilərə nifrət edəcək. Yaxud da bütün kişiləri onunla eyniləşdirəcək...