32. Çox yaxın insanlarımı aldı. Amma bir şey vardı ki, o vaxt uşaq idim. Anlamırdım. indi böyümüşəm, anlayıram. Bir evdə yaşadığım insan xərçəngin son mərhələsindədir. Hələ də inanmıram, inanamaq istəmirəm. Analiz cavabına baxdıqca köksüm göynəyir. Nə edim? Nə edə bilərəm? Axı kim nə edib? Kim xilas edə bilib ki mən də bacarım? Ən çox da adama qoyan bilirsiz nədi? Bu insanın bütün ömrü stres, əsəb, qorxu içində keçib. Bu adam bir gün üzü görməyib. Niyə də niyə? Niyə bütün bədbəxtliklər eyni insanı tapmalıdı? Niyə bu dünya belə ədalətsizdi? Elə bil ki, həyat adamı atır kanalizasiyaya sonra deyir ki, yox olmadı dayan üstünə bir baqaj da pox töküm tam olsun. Ağlamaqdan gözümdə yaş qalmadı. Bu günlərdə bir şeyi anlamışam. Sən demə Ağlamağın da pisi yaxşısı var imiş. Gizlində ağlamaq ki, özü heç nə bilməsin ən pis ağlamaq imiş.