38. Təkcə mənə mi elə gəlir, ya yox, bilmirəm açığı. Adamlar gözlərini qırpmadan ölümə gedirlər. Döyüşmədən təslim olmaq fikirləri yoxdur. Bu detal mənim tüklərimi biz-biz edir. Eyni hadisə Azərbaycanda yaşansaydı, yəqin ki, sorğusuz-sualsız ölkənin açarlarını vermişdik, 100 il öncəki kimi. Çox acınası bir vəziyyətdə olmağımızın fərqindəliyini yaradır bu. Yaxın 15-20 ildə çeçenlərin gününə düşərlər mi, bilmirəm, bu barədə nəsə demək üçün tezdir, həm də deyiləsi deyil, amma hələ ki, müdafiələri insanın qanını dondurur. Dünyaya ikinci dəfə gəlmək istəsəm, sikmişim şanlı türklüyünü, şanlı Azərbaycanı, nə bilim odlar yurdu, bozqurd camaatı. Ukraynalı olub orda döyüşmək istərdim. Hər kəs də belə düşünmürdür bəlkə amma bir cümlə həmişə mənim ağlımda fırlanır
canavarlarla savaşmak için insanlığını bir kenara bırakmalısın!
Bax budur məsələ. Bu münaqişədə qazanan böyük ehtimalla rusiya olacaq, amma ukraynalıların ümidi qarşısında mən ikiqat əyilərdim. Bir də ağlıma suriyalı eşşəksikənlər gəlir, həqiqətən də üzücüdür.

Ən çox əsəb olduğum tiplər isə, yapçı olub, hökumətçi olub ukraynaya dəstək storyləri atanlardır. Niyə də axı niyə?

Dünən bir Ukraynalı ilə danışırdım, polşa sərhəddində gözləyirdilər, çadırda. Yazıq 2 gecədir yata bilmirdi, hər yer güllə, bomba. Rusiya var olduqca bu dünya üçün bir təhdit olacaqdır. Nəinki rusiya, istənilən super güc. Barış nağıllarına inananlardan deyiləm, amma bir insanın ölümü belə mənim ürəyimi üzür. Tezliklə bitməsini diləyərdim, amma davamı gələcək. Kim bilir, müttəfiqlik bəyannaməsini imzalamasaydıq, ukraynadan sonra biz də ola bilərdik. Bəlkə də olacağıq. Bir onu bilirəm ki, qarşı qoymadan ölmək istəmirəm. Bu vətəni sevdiyim, torpağını yediyimin yurdu hekayələrindən deyil. intihara meyilli biri olmuşam, əvvəllər də. Bir az da oradan gəlir.
Long live ukraine. Kazanmazsan kaybedersin, Savaşmazsan kazanamazsın