2. düzgün davranış şəkli deyil, amma baxır nəyə cavab qaytarmaq deyirsən.
uşaqlığımı, yeniyetməliyimi, indi isə gəncliyimi ideala yaxın sayılacaq qədər düzgün, bütün etik və mədəni çərçivələrə uyğun davranaraq yaşamışam. bacardıqca hamıya qarşı. bu əslində tələb edilən yaşam şəkli deyil, amma bundan zövq alıram doğrusu.
sözüm onda deyil.
o qədər düzgün şagird idim ki, müəllimlərin təhsilim, təlim-tərbiyəmlə bağlı deməyə arqumentləri yox idi. bir psixologiyası yerində olmayan, baş bəlası, ömrümüzü-günümüzü qara əskiyə bükən, xaosdan bəslənən zavuçumuz var idi. yerli-yersiz şeylərlə bizi günahlandırırdı. niyə etmisiniz sualını verəndə, biz izah etməyə çalışanda isə, deyirdi ki, cavab qaytarma.
tək o da yox, bu problemi daha başqa bir müəllimimlə də yaşayırdım. mən haqqımı sonuna qədər müdafiə etməkdə həmişə israrlı olmuşam. hər izah edəndə, cavab qaytarma deyib susdurmağa çalışırdılar. haqlı olduğumu bilirdim.
böyümüşəm, o yaşımdan dəfələrlə ağıllı və təcrübəliyəm. indi də bilirəm ki, haqlıydım. təhsilimizdən, beynimizdən, intellektimiz, bacarıqlarımızdan istifadə etmək əvəzinə boş-boş konfliktlərlə bizi məşğul edirdilər. çox əla uşaqlar var idi o sinifdə. indi də hamısı yaxşı statuslardadır. başları belə şeylərlə yorulmasa, belə boş sözlərlə susdurulmasalar, harda olardılar, allah bilir.
məncə azərbaycan cəmiyyəti bu ifadəni təyinatı üzrə istifadə edə bilmir. ona görə də o susdurulan şagirdlər susan fərdlərə, vətəndaşlara çevrilir.
məncə cavab qaytaraq, haqsız olan hər şeyə qarşı, bütün cəsarətimizlə. tərbiyədən kənara çıxmayaq, amma düzgün aqrumentlə çıxış ediriksə, cavab qaytarmaqdan heç vaxt çəkinməyək.