1. ingilis dili dərsi idi. iTP, immun trombositopenik purpura xəstəliyi haqqında danışırdıq. Müəllimə bu xəstəliyin yaxın rəfiqəsində də olduğunu demişdi. 2010cu ildə 9cu sinifdə oxuyurmuş o vaxtı rəfiqəsi. Allergiya səbəbilə qanını təmizlədərkən xəstəliyə yoluxub və 2019a qədər bundan əziyyət çəkib. Sonda xəstəliyin təsirini azaltmaq üçün dalağı alınıb. Amma yenə də təsirləri keçməyib. 2020ci ilə qədər dərmanları qəbul edib, sonda isə imtina edib. Dərman qəbulunu dayandırıb. Bu hissəni danışarkən səs tonu alçalmışdı. Dedim yəqin ki, dünyasını dəyişib. "Allah rəhmət eləsin" deməyə hazırlaşırdım ki, müəllimə onun hələ də yaşadığını, əvvəlkindən də gümrah olduğunu, xəstəlik səbəbilə dəridə göylüklər olsa da çox da fikir vermədiyini dedi. Sonra durdu, biraz baxıb gülümsəyərək "həmin o rəfiqəm dediyim insan əslində mənəm" . O an nə olduu, nə bitdi deyə düşündüm bir anlıq. Aydınlanma yaşadım sanki. Qəribə hiss idi. Hətta xəstəliyinin ilk dövrlərinin abituriyent vaxlarına düşməsi, imtahana gedərkən gözündəki şişlikləri gizlətmək üçün eynək taxaraq getməsi və s.'dən də danışmışdı. Bununla belə istədiyi yerə daxil olmuş, dissertasiya müdafiə etmiş, olmaq istədiyi yerə gəlmişdi. Özüm-özümə düşündüm bir anlıq: normalda başım ağrıyan kimi dərsi və s. atıram kənara. Amma o. Bəlkə də yaxınlarda yaşadığım ən böyük aydınlanmam idi