22. Uşaq vaxtı hər il azı 1 dəfə gördüyüm bir yuxu var idi. Uşaq vaxtı "bounce tales" * Nokiada oynadığımız qırmızı yuvarlanan top oyunu bağımlısı idim deyə yuxum həmişə var olmayan bir bölümü keçməklə başlayırdı. Sonra orda bölüm sonu gələn boss'u keçməyə çalışarkən onu təqib edib bilmədiyim qaranlıq bir keçidə girirdim. Orda britaniya kraliçasının keşikçilərinə bənzəyən bir adam ilə keçidin sonundakı işığa doğru gedirdim. işığı keçəndə o yanımda olmurdu artıq. Birdən birə xəbərim olmadan yoxa çıxırdı və mən özümü bizim məhlədə qapıya 30 metr uzaqlıqda tapırdım. Olduğum yerdə 10 metr qabağımda nənəm ilə anam olurdu və yanımdakı evin 2-ci mərtəbəsində pəncərədən həmin adam mənə baxırdı. Həddən artıq kobud danışırdı mənlə deyə ağlayırdım və nənəmgilə çatmağa çalışırdım amma nə qədər çalışsam da qaça bilmirdim. Yerə yıxılıb sürünürdüm və səsim də çıxmırdı. Həmin adam gülürdü mənə. Heç biri dönüb arxalarına da baxmırdı və mən həmin adam ilə tək qalırdım. Uşaqlığımın ən qorxulu yuxusu idi nə olur olsun. Oyananda da həmişə hava qarlı-çovğunlu olurdu. işıqlar sönmüş və şam işığı yanılı olurdu. Nənəm, anam oyaq olurdu və çay içirdilər. Saat 6 olurdu həmişə və bir yarım saat sonra da xalam sevinclə yanıma gəlib "akira, tez çölə gəl gör nə var orda elə?" deyirdi. Çovğunda özüm boyda qarların arasında gedib "şaxta baba"nın hədiyyələrini tapıb sevinclə qışqırırdım. Hədiyyələr ağır idi deyə xalamla anam onları daşımağıma kömək edirdilər. Nənəm də mənə özünün şaxta baba adı ilə yazdığı məktubları oxuyardı.
Həmişə 31 dekabra açılan çovğunlu səhər belə olurdu. Eyni yuxu, eyni mənzərə. Gözümü açdığımda qarşılaşdıqlarım həmişə eyni idi.
Artıq nə yeni ildə qar var, nə həmin yuxunu görürəm, nə həmin oyunu oynayıram, nə şaxta babaya inanıram, nə nənəm var, nə də ki yeni ildə hədiyyə alanda sevinirəm. Hər şey artıq sıxıcılaşıb. Heç nə artıq əvvəlki kimi deyil. Uşaqlığıma qayıtmaq istəyirəm sadəcə. Həyat pox kimidi