2. Bir-iki kəlmə söhbət etdikdən sonra sənin beynində suallar yaradan, bildiklərinə şübhə yaradıb araşdırmağa sövq edən və yeni nələrsə öyrənməyə vəsilə olan həmin o əjdaha dost, tanış, insan kimidir. imtahan da, müsahibə də.

Özünün hansı səviyyədə olduğunu görürsən. Əyər-əksiklərini, güclü və zəif tərəflərini müəyyən edirsən. Ola bilər özgüvən qatsın, ola bilər biliksiz hiss etdirib özgüvəni azaltsın - ki, biz "ay bunu bilmirəm, davam etməyim" deyənlərdən yox, "ay mən bunu bilmirəm, qoy öyrənim" deyənlərdən olaq. Bir müddət sonra o qədər öyrəşib, püxtələşirsən ki, müsahibəyə "söhbət", maraqlı fəaliyyət, timidus demiş "gym-ə getmək kimi" baxırsan. Özünü yaxşı mənada göstərmək xoşuna gəlir, sənə maraq göstərib müsahibə müddətini uzadan, sualı-sual dalıyca yağdıran müsahibə götürənlərlə üzbəüz oturub düz gözlərinin içinə baxaraq, səndən məmnun qalmış baxışları görmək sənə özünü hiss etdirir.

Əvvəllər dəhşət çəkinirdim. "Onsuz qəbul almayacam" deyib getmədiyim imtahan və müsahibələrin sayını unutmuşam. indi də getdiklərimin. istənilən halda, istənilən nəticə ilə bizə mütləq nəsə öyrədir. Lazım olan da budur.