31. illərdir atamın mənə zorla öyrətmək istədiyi şey. Qohum, əqrəbaya baxırsan, hamısı maşınist çıxıblar. Maşından ötrü ölürlər. Onların bu qədər maşından ötrü ölüb bitməyi də normal olaraq atamı tıncıxdırır. Normal valideyin iştə, qohum əqraba ilə öz uşağını vəhşicəsinə müqayisə etmək. Mənim elə də maşına həvəsim olmasa da, sürməyə, ən azından bir yerdən başqa yerə təkbaşına maşın ilə getməyə istəyim var idi. Sürməkdə də özümdən razı idim kankret. O dərəcəyə gətirib çıxarmışdım ki, atam mənə deyirdi ki gəl otur bir sür. Çox az zamanlarda mənim maşın sürməyə həvəsim olurdu, deyirdim; oturum rula??
Götdü başdı öyrənməyimə də icazə verməzdi. Deyirdim ata mən burdan keçərəm, ata, mən burdan dönərəm, ata icazə ver o qabaqdakı maşını keçim, çox yavaşdı. icazə vermirdi. Bu xasiyyəti soyudurdu maşın sürməkdən məni. Çox agresif adam deyil. Normal olaraq narahat olurdu. Maşın sürməyə həvəsim olmadığından yola çıxıb bacarıqsız olacağımı təxmin edirdi.
Hələ də maşın sürməyi bacardığım təqdirdə maşın sürmürəm. Prava belə almamışam. Şəhərimiz çox da böyük deyil. Gedib gəldiyim yerlər də o qədər uzaq deyil. Ya ayaq ilə gedirəm bir yerdən başqa yerə, ya da marşrut ilə. Maşın sürməkdən daha çox ləzzət edir o avtobus ortamı. Sıxlıq və boşluqları ilə sevdirir özünü. Maşın sürmək heç mənə görə deyil deyəsən. Hələ böyük şəhərlərdə heç sürə bilmərəm. Hər bir hərəkətimdə "ordan dönə bilmərsən düş mən sürüm" sözləri beynimdə canlanar. Qorxular üst-üstə minib. Maşın sürməyin o qədər önəmli bir şey olmadığını öyrətdi mənə bu qorxular.