5. Vəzirlər şaha təlaşla yaxınlaşıb,
-şahım xəzinə boşalır,yeni vergilər qoymaq lazımdır xəbəri verirlər. Şah alnını qaşıya qaşıya səsli düşünür, başqa nə qalıb ki, nə vergisi qoyaq?!
Vəzirlər:
Körpülərə adamlar qoyaq,hər keçəndən qızıl alsınlar.
Şah:
-əla, davay həll eliyin! Deyir.
Bir müddətdən sonra vəzirləri yanına çağırtdırıb, xalqdan şikayət olub olmamasını soruşur.
Vəzirlər hər şeyin yolunda getdiyini deyirlər.
Şah:
Lap yaxşı, onda körpülərin o biri başına da adamlar qoyun , çıxanlardan da qızıl alsınlar.
Bir-neçə gün sonra şah yenə soruşur vəzirlərdən.
- xalqımın vəziyyəti necədir? Şikayətləri yoxdur ki?!
Vəzirlər:
- yox şahım. Rəiyyət çox razıdır sizdən.
Şah bunu eşidib öz içində əsəbləşir ki, bu camaat məni qozuna almır yoxsa doğrudan da qoyundurlar?! Hirslə vəzirlərə əmr verir.
- gedin körpülərin ortasında da adamlar yerləşdirin, kimi tutsalar elə oradaca siksinlər!
2-3 gün keçir, şah əhalinin bu səssizliyindən nigaran qaldığı üçün özü əhalinin qarşısına çıxıb soruşur ;
Ey xalqım, halınızdan məmnunsunuz? Bir şikayəti olan var?
Səssizlik.
Şah daha da əsəbiləşib qışqırır ;
-Aranızda bir sözü, şikayəti olan yoxdur?!
Əhalinin arasından bir yaşlı cılız qoca qorxa qorxa səsini çıxarır;
-Şahıma qurban olum, o körpüyə adam qoymusanaa!
- aha?! ,deyir şah bir ümidlə ,nə olub ki,o körpünün ortasındakı adama?!
- axşamlar millət olur, sıra bizə gələnə qədər gec olur,evə gedib çıxa bilmirik. Mümkündürsə körpünün ortasına bir neçə adam daha qoy "işimizi" tez görsün.