5. ani verilən qərarlar istisna olmaqla, məsələ nə olursa olsun * kvant ölçülərində yaşayırsızsa, o uje heç əldə olan seçimlərinizin sayını təkcə məntiqinizin yox həm də biraz hislərinizin də danışmasına imkan verib əlinizdə tək bir əjdaha seçim qalana qədər azaldaraq dəf edə biləcəyiniz koqnitiv problem

Şəxsən özümdən bir misal gətirim;
magistr ixtisası seçimində sadəcə ixtisasın prespektivliliyi, iş imkanları, maaş miqdarı, həmin fakultədəki müəllimlərlə aramın necə olması * azərbaycanlıyıq da brat * niyə belə bişey düşündüm deyə sual edənlər, çünki bakalvr ixtisasını da eyni fakultədə oxumuşam və müəllimlərin əksəriyətini azdan-çoxdan tanıyıram, həm də azərbaycan universitetlərinin çoxunda massiv bulshit halına düşmüş magistr dissertasiyası işlərində lazım olur , veriləcək təhsilin maksimum keyfiyyəti kimi "məntiqi" deyə biləcəyimiz arqumentlərə əsaslandım və qərarımı verdim. Təhsili bitirib uyğun ixtisasda işə başlayandan 1 həftə sonra o da nə; səhər saat doqquzun yarısı metronun stansiya xəritəsinə baxıb həyatımı sorğulayıram * qulaqlıqda da hamının axtardığı ən qəmqin indie mahnılar . Fərqinə vardım ki, mən bu işi sevmirəm. Həmişə işi sevib-sevməməyimin ölçü vahidi olaraq iş saatı bitdikdən sonra evə gəlib onunla bağlı nələrsə edib-etmədiyimi götürürəm. Mən isə nələrsə etmək bir yana qalsın, iş yoldaşlarımın hamsı kimi saat əqrəbini baxışlarımla 5-ə gətirməyə çalışıram, işə ambisiyam yoxdur. Yəni sağ beynimi heçə sayaraq verdiyim qərarın peşmanlığını çəkdim.

Xülasə, mənim kimi düdəmə olmayın, qərar verərkən kilo yarımlıq qırış yumağınıza olan güvəninizin 1/3-ni, o dəqiqə başı atıb-duran ürəyinizə də verin.