221. ad qoya bilmədiyim bir hiss yaşayıram. Sanki bapbalaca uşaq kimiyəm, hönkürüb ağlayırsan ha, amma kimsə vecinə almır, axırda da məcbur sakitləşib kiriyirsən. Ağlamağın verdiyi halsızlıq, yorğunluq olur, hıçqırıq kimi bir şey tutur. Və hissizləşib heç nəyə reaksiya verə bilmirsən. indi də o ruh halındayam. Sanki hər kədəri, məyusluğu, vicdan əzabını elə dərin yaşamışam ki, necə reaksiya verəcəyimi bilmirəm. Nə isə hiss edirəmmi, ona belə əmin deyiləm. Bitki kimi gəzirəm ortalıqda. Nə hiss edəcəyimi çaşmışam.