4. atamı 2016 da xərçəngdən itirmişəm. əvvəla, elit bir ailənin övladı olaraq onu deyə bilərəm ki, dostlarınızın yanında iki qat yerə girirsiniz, atanızın yoxluğunu əsla heç kim ilə paylaşa bilmirsiniz, böyük ehtimal ayrı yaşayırıq kimi yalanlar uyduracaqsınız. daha sonra, həyatınız boyunca ən xırda sevgiyə möhtac qalıb, eyni zamanda atası ilə əylənən uşaqları görəndə onlara dəhşətli dərəcədə imrənib, qısqanırsınız. vau, özüm yazdığımı oxudum, bir daha təstiqlədim. mümkünsə atanızı iş stressindən uzaq tutun, ən azından belə bədbəxt sonla qarşılaşmaq istəmirsinizsə.. atanızla vaxt keçirin. ayrı oıduğum hər saniyənin peşmançılığı beynimin içində rezonanslar verib iliklərimə qədər əridir məni. necə deyərlər, sonraki peşmançılıq fayda verməz.