7. çox sevdiyim bir səhnəsi var. azadlıq anlayışını əla ələ alıb ssenarist.
--spoiler--


şəkilə baxırlar.
o mənim sevgilim idi.
- sevgilindi demək? bəs sonra nə oldu ona?
bir aralar xəstəxanaya gəlirdi. sonra evlənmək kimi axmaqca bir fikirdən söz açdı.
və mən ona çıxıb getməyini, həyatına mümkün olduğu qədər gözəl davam etməsini və məni unutmağını dedim.
- ama onu sevirdin eləmi?
problem bu deyildi.
- necə yəni?
problem, belə bir vəziyyətdə onu sevmək istəyib ya da istəməməyimdi.
- yəni demək istəyirsən ki, onu sevmək istəmirdin çünki…
çünki, sevə bilməzdim
- yəni demək istəyirsən ki, hakimə, iflic xəstəsi olan insanların sevməyə haqlarının olmadığını deməliyəm?
iflic xəstələrindən danışan kimdi? mən özümdən bəhs edirəm. Ramon sampedrodan.

Rosa ilə dialoqu da maraqlı idi. rosa ramonu sevdiyini desə də, məni sevəcək insan ölümümə razı olacaq insandır deyir. yəni birinin sevgilisi olmaq, o məsuliyyəti daşımaq o qədər çətindir ki. hər zaman özünü yük altında hiss etmək. yəqin adam iflix xəstəsi olmasa da eyni fikirdə olardı. xəstə olması onun fikirlərinə maneə deyildi, birinə möhtac idi sadəcə ölüm üçün. ölümdən sonra da bir şey dəyişməyəcəkdi.
(baxma: ölüm de sevdaya dahildir)


--spoiler--