3. (bax: birlikdə oturub siqaret çəkiləsi məşhurlar)

bir şeir daxilində müxtəlif mövzulardan söhbət açan yazarları hər zaman sevmişəm ki, onlardandır. sərbəst şeiri mənə sevdirmişdir. şeirlərində hər şeyi qəbullanıb kimi. Uduzmağı seçən insanların simvolu kimi xatırlayıram.

bu arada arvadına çox bağlı adam olubmuş. xanımının ölümündən sonra ona yazdığı misralar:

bir gün "benim için şiir yazdın mı hiç" demiştin. Göstermiştim, "şu heves sensin, şu incinmiş gurur sen, şu utancak aşk, şu posta caddesindeki daktilo sesi, çocukların okul dönüşü sevinci sen. " kuşkuyla bakmıştın yüzüme sen. Kirpiklerim içime dökülüvermişti. Susarak büyümüş iki çocuktuk biz, kendisini sevmeyi bilmeyen. Yanımızda birisi olmadan sevincimizden utanırdık. kaç hayat evimizde bizden çok soluk aldı. sonra harfler girdi yoksulluğumuza. Sonra dünyanın bütün mazlumları. Elimde başkalarının rüyası, bir var oluş acısıydım önünde. yazmaya, okumaya ayırdığım zamanlar senin de zamanlarındı. "Tenha gezen evliyam" dedim. "ben gittim harf harf dağıldım. / sen tamamladın cümlemi""