3. bir yerdən sonra oyrəşirsən. son 4 ili demək olar ki, yapa yalnız yaşayıram. qapımı 3-4 dəfə yaxın adamlar açıb ya yox, yaşadığım şəhərdə heç kimi tanımıram, bütün günüm kitab, günlük problemlər ( bitmir ki bitmir), sosial qayğılarla keçir. həyatda elə də super-muper bir gözləntilərim yoxdu. ay, kimsə mənə zəng eləsin filan, girim sosial şəbəkələrdə kiminsə həyatına burnumu soxum, qəti. mənlik deyil. oyrəşirsən tənhalığa bir yerdən sonra. heç kimlə danışmaya-danışmaya artıq kommunikasiya problemlərin əmələ gəlir, sözləri, cümlələri tam qura bilmirsən. fikirlərini tam çatdıra bilmirsən bəzən. sonra tərs döngü yaranır, sən özünü ifadə edə bilmirsən, qarşı tərəf səni anlamır və çıxılmaz bir daimi tənhalıq səni salamlayır. düşünürsən ki, ən bombası budur: introvert həyat, sözlük və öz özünə monoloqlar. içindəki səs ən yaxın dostun olur, oturub onunla danışırsan, məsləhətləşirsən, deyirsən, gülürsən, hərdən güzgüyə baxanda da deyir ki: " yetim, özündən muğayat ol, heç kimin yoxdu onsuz da bu həyatda"
hə, həyat demişkən. məhşur klon serialında baş rol olan lukasın əkiz qardaşı helikopter qəzasında ölür. ailəvi dostu olan alim lukasin belindən donor alir və onu birəbir klonlayır. düz 20 il sonra cavan olan leo (klon) lukasın qarşısına keçir, amma heçnə olmur. bir insan keçmişi ilə qarşılaşır, o həyata yenidən qayıtmaq, o [klon]
olmaq istəyir, amma mümkün deyil. klon da onun indiki halını [ yaşlı] qəbul etmir. beləliklə sonda alim və klon səhraya üz tuturlar. və sonda alim bir cümlə deyir: " mən ona [ klona] yeni həyat verdim, amma taleh yaza bilmədim"
daimi tənhalıq və qürbətdə yaşam da eynilə belədir. yeni həyatın, çevrən, imkanların olur, amma taleh? bax, budur əsas məsələ. Bütün yaşanılanlar, yaşadıqların sənin taleyindirmi?