9. sanki,asılılıqdır,elə ki bircə dəfə başlandınsa yazmağa, sonu olmur.kimisi danışmaqla,kimisi yazmaqla,kimisi sadəcə oturmaqla,kimisi də içməklə atmağa çalışır içindəki o düşüncə yığınını.
mənim gönlüm yazmaqdan yanadı,özüdə dəftərə.
o nap-nazik uclu qələmin qara mürəkkəbinin ağappaq dəftərin üzərində ehmalca yayılması,hərfləri sanki yenidən kəşf etmişsənmiş kimi baxmaq və yazını bitirəndən sonra üzündə yaranan qeyri-iradi bir gülümsəmə ilə şahəsərindən zövq almaq tamam başqa hissdir.
məktəbdə fizika dərsində löhvəyə çıxardıb,məsələ verən müəllimə həmişə :"veriliri yaz da,ay bala" deyərdi,"yaz,yazmasan görə bilməyəcəksən".aha! demək ki,hər şeyin məğzi elə yazmaqda imiş,bunu belə uyğunlaşdırdım:verilən məsələ bizim həyatımızı təmsil edir,məsələni başdan sonra incəliyib veriliri,yəni,əlimizdəki problemlərimizi üzə çıxarırıq,sonra ona-verilirə,uyğun düsturu tapmalı idik,elə bil,problemləri qarşımıza qoyub həll yolunu axtarırıq,həll edici hissəsini də başa vurandan sonra,nəticə 2 cür ola bilər ya uğurlu,yadaki,uğursuz.uğursuz alınan nəticə də məsələni yaxşı incələmək,həll yolunu dəqiqliklə yenidən müəyyən etməliyik,ya da tətbiqdə gözdən qacan nüanslar varolur,bilməm neçəncisə cəhd də alınır,amma fərqinə də varmalıyıq ki,bu qalın fizika kitabında sadəcə bir sual idi.hələ bunun ulduzlusu,üstündə vaxt sərf edib,"əşi yoxe,mən düzəm məsələ səhvdi" deyəcəyimiz ya da hamının 5 tapdığı cavabının əksinə sənin 225 tapdığın cavabın tutacaq olan suallar da olacaq,elə məhz ona görə də,hər suala həvəslə yanaşaq ki, o kitabı vərəqliyən də, başarılarımızla qürur duya bilək.