3. o vaxtı belə şeylərə pis baxırdıq. ama yayğın idi. qıraqdan baxana dəhşətli gəlirdi, pristav elə qarşımızda bu tipli zarafat edən iki gəncin rəftarını həzm edə bilmirdik. hər şeyin başı qəbul etmək? peysər zarafatı edən iki gənc haqqında poztiv düşünmək olar. onsuz da zarafat özü elə şeydi ki, nə qədər absurd, reallıqdan kənar olsa, o qədər güldürür. bir dəfə dedin, iki dəfə dedin. axırda poxunu çıxartma baxışınə atırsan təzə zarafat yaranır.

yaltaqlığın göstəricisi də olar bilər. zarafat səmimiyyətin göstəricisidi deyirik, indi birinə peysər deyə biləcək qədər yaxınsansa bu yaxınçılıqdan həzz alıb zarafata amansızca davam edə bilərsən. söhbəti elə tut ki, kozrlar çönməsin, qəhbələr adam olub aləmi qatmasın bir-birinə