1. "..Bütün kitablarda, seriallarda, filmlərdə boşluq vardır: kitabda yeni bir başlığa keçərkən, serialın digər bölümünə başlayanda, filmlərdə kadrlar dəyişdikcə bilinir ki, arada nələrsə "skip" düyməsi basılaraq buraxılıb. Hər kəs: oxucu da, izləyici də, yazar da, rejissor da bilir ki, o arada nələrsə olur, yaşanır, amma bunlar yazılmır, nümayiş etdirilmir, təqdim olunmur. Gecə yatmamaq, səhərin açılmasını gözləmək, ətrafda olanları müşahidə eləmək kitabdakı hissələr, serialdakı bölümlər, filmdəki epizodlar arasındakı həmin o boşluqda itən şeyləri bilmək kimidir. gecə şəhərin küçələrində gəzərkən bütün idarəni itirəcək qədər içib ayaq üstə dayana bilməyərək küçənin ortasındaca uzanıb altına batıran kişini, şərti şumda kəsib maşına minmədən: "təkcə anal olmuram, başqa kaprizim yoxdur" deyərək xidməti və qiymətini dəqiqləşdirən seks işçisini, insanlar tamam azaldığı üçün qınayıcı və nifrət dolu baxışlardan uzaq, deyib-gülərək bulvarda xoşbəxt şəkildə əl-ələ gəzən gey cütlüyü, gecə saat 3-də parkda palaz sərib piknik edib əylənən gəncləri, əsnəyib gözlərini ovuşdura-ovuşdura metronun açılmağını, ilk qatarla işə getməyi gözləyən qaraşın, qaməti əyilmiş bəstəboy xalanı, restoranları, dükanları yeni və qızğın iş gününə tam hazır vəziyyətə gətirməkçün sahmana salan işçiləri, hamıdan əvvəl universitetə gedəndə hələ də yaş olduğunu gördüyümüz halda qıraqdan keçmək əvəzinə vəhşi kimi keçib iz qoyduğumuz kolidorları dəfələrlə təmizləməkdən tutmuş universitetin hər qarışını silib bircə dəfə də olsun "yorulmayasınız" eşitməyən xadimələri, bir neçə dəfədən sonra salam almaqdan bezib, tələbələrlə üz-üzə gəlməmək üçün başını aşağı salaraq auditoriyaya tələsən müəllimləri izlədikcə özümü hansısa möcüzəvi aləmdə hiss edirdim: elə bil həyat kitabında "NÖVBƏTi GÜN" başlığına keçəndə ötürülən yazıları oxuyurdum. Mənə elə gəlirdi ki, hər şeyə bir addım geridən baxıram, həyatı başqa bir pəncərədən, digər ölçüdən izləyirəm, dünya ilə aramda nazik, görünməz sədd, şəffaf bir pərdə var.
Bu hissin ən yaxın alternativini gecə gec saatlarda rayona yola çıxıb səhər tezdən çatanda yaşayırdım. Gedib görürdüm ki, çoban artıq çoxdan yola düşüb, sürünü otlağa aparır, evdə hamı təzə oyanıb, uşaqlar məktəbə hazırlaşır, kişi tələsir ki, uşaqları məktəbə ötürüb dükanı açmalıdır, xanım süfrəni yığışdırıb ev işlərinə başlayır, nənə-baba da çıxıb oturacaq qapıda, yoldan keçən həmkəndlilər ilə söhbət edəcək. Bütün bunlar olarkən mən nə etməliydim? Həyat funksiyam nədən ibarət idi? Bu böyük, dişli mexanizmin döngüsündə hansı çarxa ilişib axır ki, mən də öz yerimə qovuşacaqdım?
Beləcə, düşüncələrim qısır döngüyə girəndə qarşımdakı o şəffaf pərdənin üstündə görünən "next episode" butonuna basaraq olduğum alternativ ölçüdən çıxıb həyat serialımın növbəti bölümünə başlayırdım..."

Otağımın bir küncündə yaddan çıxıb qalan, üstünü toz başmış qaralama dəftərlərin birindən.
Yay. 2019