1. Birdən baş verməz. Hər şey yavaş yavaş olar.
Bir fəsilin digərinə keçişi kimi, yavaş və də soyuqqanlı. Anlamazsan birdən necə olduğunu. Dost da olabilər, sevgili də. Dost olduğu halda insan dostluğa güvənini itirər. Sevgili olduğu halda sevgiyə və bəlkə də həyata. Tamamilə o günahkar deyil, inan, belə bir şey də, günahkarlıq hər zaman və tamamilə aldadanın olmaz. Səndə də vardır bir şeylər, bir güvənmişlik, bir inanmışlıq, bir diqqətsizlik və də susqunluq. Bəlkə də qaçırıbsan öncədən verilən xəbərləri? Siqnalları? və də işarələri? Yox, yox, birdən olmaz. Sənə qəribə gələr o səmimiyyət, o saxta gülüşlər. Sorğulayar insan özünü, ancaq vay halına ki, bu sorğulayışın ardına düşməz. Elə bütün hər şey burada başlayar. Boşverərsən bu sorğulayışı, diqqətindən yayındırarsan hərəkətləri. Aldadan insan nə edər? Səninlə gülər, səninlə söhbət edər, sənə yaxın olar, hətda ən yaxın. Sən də özündən danışarsan, anlayar zəifliklərini. Bütün yaralı nöqtələrini. Bir baxıbsan bədənini satan fahişədən fərqli olaraq, saxta gülüşlər üçün yaralarını satan birisinə çevrilibsən. insanı sadəcə başqaları aldatmaz. insan özü özünü də aldadar. Kimiydi bəs bu boşvermişliklərə qapanan, o sorğulayışın ardına düşməyən? ilk aldanış da bəlkə də sən haqlıydın, ikinci aldanışda isə sən bir cinayətkarsan. Özünə xəyanət edibsən. insanların səndən istifadə etməyinə yol veribsən, və bəlkə də bundan zövq alırsan?! Yoxsa aldanış bir zövq məsələsi idimi?