18. yalnızlıq zamanı insanın əlindən tutan, gizlənməyə çalışmadığımız məkan. yaxşı qaqaşlarnan saatlarla oturmalıq yer. keçən səfər bir qaqaş mənə baş qatmaq üçün nə edə bilərəm demişdi. "artıq antin kuntin entel şeylər canımı sıxır, nə qədər olar?" o sırada ilk ağlıma çayxanalar gəldi. ən çox burda vaxtın necə keçdiyini hiss eləmirəm. insan yaşlandıqcamı çayxanalara gedir yoxsa çayxanalardamı yaşlanır? bir çox işdən imtina edib getdiyim yerlərdir. boşluğa dəyər qatmayan qırğın söhbətlərin getdiyi yerlərdi. mənə görə bu lazımdı elə. bəzən danışmaq istəyidi, bəzən də danışmağa susamaqdı. 5 nəfər yığılıb damnoya gedəndə beşinci olub qulaqcıqla mahnıya qulaq asmağın kayfını keçən səfər dadmışdım. elə həmin anda biraz aydınlandım. sağıma soluma baxdım, heç kim məni qınamırdı, təkid edərək nəyisə başa salmırdı. ortada bir fikir var idi, amma, sənin üçün əhəmiyyəti sadəcə 10 saniyədən artıq deyildi. qarşıdakı da bunu yaxşı dərk edirdi əlindəki qoşa öləndən sonra, səssizcə.