16. bu həyatda hamıdan çox sevdiyim insan. ən azından keçən ilə qədər elə idi.

baxmayaraq ki, çox görə bilmirdim, çox yanına gələ bilmirdim, nənə, amma sən mənim üçün ana-atamdan daha əziz insan olmuşdun, mənimçün ən dəyərli idin. bilirsən, sənin öldüyünü eşidəndə beynimdən elə qanlar axmışdı, qaça-qaça təcili gəlmişdim evinə. cansız, gözləri bağlı bədənini evin ortasında görəndə, anama qoşulub arxanca ağlamışdım mən də.

şərəfini sikdiyimin ölkəsində yas vermək mərasimi deyilən bir qəhbəlik olmasaydı gecə saat 4-ə qədər işləri yerinə qoymamış olsaydım səhər səni torpağa tapşırmağa hamı ilə birgə gələrdim, amma təəssüf ki "qoy 1 saat gözümün dincini alım" sözü günorta saat 1-ə qədər çəkdi.

hələ də sənə verdiyim sözün üstündəyəm, bir gün adam olmamış məzarına gəlməyəcəm. adam olacağım günü mən də səbrsizliklə gözləyirəm, ən azından deyim ki, "nənə, mən bacardım". bax onda sənin ən sevdiyin, o nərgiz gülünü məzarına qoya biləcəm. onda baş daşını qucaqlayıb özümü ağlamamaq üçün saxlayacam. saxlaya bilməsəm də, görmürsən böyük ehtimal, amma bu ürək döyünür, bu beyin yaşayır. verdiyim yüzlərlə gələcəyə dair sözlər arasında bunu tutacam. 5 il, 10 il çəksə də. gecən xeyirə.