3. əslində, insanın özüdür. yaşamın qaçaqaçında bunu hiss etməsək də, illərlə özümüzü qəbul etmək və barışmaq üçün mübarizə aparırıq. daha çox ölçüb-biçmək, nələrinsə yanlış getdiyini tapmağa çalışmaq bizi daha da sarsıdır, çünki bu dəmdə xırdalıqlara dalırıq. və birdən ayılırsan ki, əvvəl nəzərə alınmayan detallara görə indi özünü danlayırsan.
çox qəribədir ki, illər bizi daha da sərt tənqidçiyə çevirib, bəlkə də, ən çox özümüzə qarşı.
keçmiş, təkrarlanan səhvlər, itirilən fürsətlər. bütün bunlar insanın ruhunda iz buraxır və getdikcə daha da aydınlığa çıxır. bu vəziyyət bir növ, özümüzlə üzləşməyə məcbur edir.
məcbur edir, çünki həmişə qaçmışıq, indi də davam edirik. yəni, bilirsiniz, bu mövzuda insanlarla dil tapmaq, hesab almaq çox asandır, amma bu şirin dil özümüzə qarşı heç vaxt keçmir.
onlara canla-başla etdiyimiz hesab qalsın kənara, dəstəyin və ya məsləhətlərin hansı birini özümüzə qarşı da etmişik ki? yəqin ki, çox azını.
bilmirəm, bəlkə də, bu mübarizələr hamının keçməli olduğu bir mərhələdir. sanki sonunda yeni bir yol görünəcəkmiş kimi, hər suala cavab tapılacaqmış kimi.