90. insanı heyrətə düşürən duyğu, qavram, yaşam tərzi, hər nəysə o.

insan hər ayrılıqlar, yaşanmışlıqlar sonrasında artıq sevginin nə olduğunu qavradığını və onun yaxşı bir şey olmadığını düşünür. amma heç gözləmədiyin anda birisi çıxar qarşına və bütün hər şeyi unutduraraq yenidən heyrətləndirər insanı....

sanki vüsala çatmağın çətinliyi, hicranın əzabı buraxıb getmək əvəzinə daha çox sevməyinə səbəb olur. bütün dərdlərinin çiynindəki ağırlığı rahatlaşır və ağlının hər bucağında o olur.

nə bilim, məsələn napoleon müharibələrini oxuyuram, sanki mənimlə waterloo döyüşündə mənimlə bərabər münaqişəni seyredir. vyana konqresini oxuyuram, sanki mənimlə o xəritələrin bölüşüldüyü o masada mənimlə əyləşib. müharibələr, üsyanlar, müharibələr sonrası qurulan anlaşmalar, dəyişən bütün xəritələr... hamısında onu sevirəm.

bu duyğular keçicidirmi onu da bilmirəm. amma bütün qəlbim ilə keçməməsini arzulayıram.

bu da belə bir gecə etirafı olsun, içimdəkiləri tökməyə ehtiyacım var idi ;)