2. telefonun alarm çaldığı üçün oyanmışdı. saat 06:30,bu saat dövlət işində və ya digər az maaşlı özəl sektor işçilərinin oyanma saatı idi. ustanın işini yaxşı görməməsi səbəbindən pəncərənin altından girən hava axını otağı 3-4 dərəcə soyudurdu. bu axın insanın bədəni yorğan altında tam ideal istiliyində olan zaman qulaq hissəsində soyuqluq hiss etdirirdi. bunu düzəltmək üçün hər dəfəsində düşünürdü Məcnun amma tənbəllik və hərşeyə qarşı içindəki biganəlik bunu həll edilməsi müşgülə dönmüş bir problemə çevirirdi. məcnun evin iki övladından biri idi. xüsusilə əgər evdə tək oğlansansa, bir çox kişi işi adı altında fiziki işləri görmək məcburiyyətində hiss etdirirdi ətrafındakılar sənə. dünən gecədən yazılmış mesajları oxudu. mesajların içində biri diqqətini çəkdi. dünən olmuş hadisədən bir iz qalmışdı mesaj. məcnun bu mesajı yuxuda olanda yox , oyaq halda almışdı. hələ də, cəsarət edib baxa bilmirdi mesaja. səhər oyanan kimi bu mesajı gördükdə, bunun nəticəsini düşündü. amma cavab tapa bilmirdi. artıq geriyə dönüş olmayacaqdı. çətin olan şeylərdən qaçaraq daha da çətin etmişdi hadisəni məcnun. mesajda yazılan təkcə, kişi deyilsən sözü belə, əzirdi məcnunu. kişiliyin 10-da 9-u qaçmaq deyildi məgər?
ardınca mesajları sırası ilə oxumağa başladı.
- kaş sənə inanıb, bu qələti etməzdim.
- təcili bura gəlməlisən.
-hər kəsə qarşı məni tək qoydun.
digər mesajları oxumaq üçün artıq vaxt yox idi, işə getmək üçün üzünü qırxıb, metroya çatdırmalı idi özünü.
beynində xatirələr canlanır məcnunun. illər öncə tanış olarkən verdiyi vədlər, düşündüyü kimi olmadı, tuta bilmədi vədlərini. səbəbsiz yerə edilmirdi heç bir xəyanət. amma sən bunu bilərək edirsən deyirdi içindən bir səs bunu .
3 il öncə sevdiyi qızı artıq başqasının olması onu incitmirdi. nikahdan 1 saata əvvələ qədər yalvaran qızın mesajları belə artıq ona toxunmurdu.