1. (baxma: barama qurdu)
Əvvəlcə o, sadəcə bir qurddu.
Nə qanadı var, nə də göz oxşayan rəngi. Sadəcə sürünür, çalışır, bir yarpaq tapıb onu səssiz-səmirsiz yeyir. Hər gün bir az daha böyüyür, amma heç kim ona baxıb “gözəl” demir.

Sonra qəribə bir şey edir – özünü dünyadan çəkir. Sanki deyir:
“indi mənimlə məşğul olmayın. Daxilimdə bir şeylər dəyişəcək.”

Tut yarpaqlarından topladığı güclə, öz əlləri ilə öz zindanını hörür. O zindan ipək olur – dəyərli, bahalı, lüks. Amma o, lüks üçün deyil, dəyişmək üçün içəri girir.

Sonra uzun bir sükut başlayır.
Kənardan baxan biri “bitti” deyə bilər. “Hər şey buradaca sona çatdı.”
Amma yox.

içində bir möcüzə yetişir.
Günlər keçir, sonra qəfildən o qurd — kəpənəyə çevrilir.
Uçur. Sərbəst. Gözəl. Azad.

Və onu böyüdən zindan?
indi dünyanın ən qiymətli ipəyidir.

Hekayəmi oxuyub keçmə.
Sən də bir ipəkqurdusan bəlkə.
indi çətinlikdə sürünürsən, içini yeyən suallar, yorğunluqlar, gecikmələr var.
Amma bəlkə sən də içində uçmağa hazır bir versiyanı yetişdirirsən.
Sadəcə, səbir elə. Hör. Gizlən. Güclən.
Və bir gün... uç!