1. Heç fikir vermisiniz, son illərdə münasibətlərdə qəribə bir virus yayılıb: (baxma: Balam virusu) Adi bir salamdan tutmuş, sağol mesajına qədər hər şeyin axırında “balam” ilişib qalır. Elə bil bizim nəsil münasibət yaşamır, uşaq bağçası idarə edir.

"Haydasan? Yiməy yimisən¿" kimi qayğıkeş, bir az da şirin münasibətlər vardır da, aralarından bir dənə "balam", "körpəm" xitabı eşitdikdə o dəyqə, o də qi qə irrite oluram.
Qızların bir-birinə “balam” deməsini daha çox emosional yaxınlıq, şirinlik və rahatlıq ifadəsi kimi görürəm.
-balam, oğlanların hamısı belədir. (Qoruma, dəstək)
-balam, sən bu gün niyə əsəbisən? (Ana roluna girmə ilə nəvaziş göstərmə, qayğıkeşlik, idarəedicilik)
Bu momentlərdə yer tapar, amma day hər cümlə sonu "yaxşı balam", "gejən xeyrə balam" , "balamm", "çox sağol balam"
Çox sağol da, niyə balayam, nə vaxt doğdun məni sənin təəssüratında
aaa
"Balım", "gülüm" gözəl səslənir. Lakin bir yerdən sonra elxan elatlı da ehtiras dolu səhnələri "inəyin balasını yaladığı kimi" deyəndə qəribəlik tapmamalıyıq, elə deyil? -*

-səni çox istəyirəm, balamm.
Süd qoxusu gəlir daha, necə də şirinn
sevgiliyi körpələşdirmək, onu zəif və ehtiyaclı bir varlıq kimi görmək istəyir.
Bu, bəzən "emosional dominantlıq", bəzən də sadəcə şirinlik cəhdi kimi çıxır. Amma çox adam üçün bu, artıq cazibəni öldürən uşaqlaşdırmadır. Çünki ehtiraslı münasibətdə “balam” demək, səni ana etməyə çalışmaqla eyni şey kimi səslənə bilər və bu, bir çox adamı instinktiv olaraq iyrəndirir.

Nəysə, çürütmək istəmirəm, balam. Haydasan? Yiməy yimisən¿
(Bu entri səsli olmalıydı -* )