7. Fərqinə varıram ki, carl jung, lev tolstoy, twain oxumaq həyatı dərk etdirir. Amma sevgi, insan münasibətləri, yaxşılıq, həyat qəlibləri ölür. Bu insanlar bir yerdən sonra pessimistliyə düçar olur. Məsələn mən niyə məni sevən birinin əslində sevməsinin özündə tamamlanmayan xüsusiyyətlər toplusu olduğumu bilməliyəm? Niyə birində bir şeyi sevmirəmsə əslində kölgə tərəfim özündə onu görür deyədiri dərk etməliyəm.

Onları oxuyanda "ay mən də belə hiss edirmişəm" deyə bir rahatlıq gəlir, amma o rahatlığın altında bir az da ruh yoran "gerçəklik" gizlənir. Və fərqindəsən ki: bilmək həm azad edir, həm yaralayır.



Söz yox, beləcə özünü tanıyırsan, bilirsən ki, ana uşağına hansısa moment əsəbləşirsə bəlkə də o uşaqda özünü gördüyündəndir, özünü düzəltməli ya da mən hər dəfə eyni problemli insanlarla tanış oluramsa özümü dəyişdirməliyəmdir.



Amma cehalet erdemdir, mutluluktur. Məsələn eşq dolu kral-prens kimi romanları oxuyanları görürəm çox xoşbəxtdirlər, anı yaşayırlar. çünki analiz etmirlər. Onlar üçün sevgi ya var, ya yoxdur. Kölgə yoxdur, travma yoxdur, arxasında duran mexanizm yoxdur. Sadədir, və sadəlik bəzən xoşbəxtlik gətirir.

Mən necə deyim keçən oxuduğum romanda biri kolidorda can verə verə xəstəlikdən öldü, necə deyim mark deyir yaxşılıq yoxdur, tolstoy camus deyir hayata soksunlar, carl deyir ebenin nikahı kimin kime hayrı, her şey yalan..

Mən və bizim kimilər bir yerdən sonra o sadəlikdən çıxıb suallara cavablarla vuruşur. Özümüzlə döyüşürük. Bu düşüncə tərzi həm bir nemətdir, həm də lənət. Yarı təəssüf, Biz oyandıq və daha geriyə dönüş yoxdur.

Son olaraq:

"Cehalət xoşbəxtlik ola bilər, amma dərinlikdə yaşamaq -anlamdır."
Az əvvəl dediyim yazarlar sonda həmişə bu ana fikri vurğulayırdı.

Və Anlam — xoşbəxtliyin əvəzi deyil. Anlam daha dərindir. O səni hər gün güldürməz, amma hər gecə sənin yanında dayanır. ən vacibi, düşünürəm ki, səni saxta olmayaraq sevə bilən biri də yalnız bu dərinlikdə sənə rast gələ bilər.

Dərinliyinizdə qaranlıq var, amma
ya qaranlığa təslim ola bilərsən,
ya da o qaranlığı tanıyıb, içində sevgi, yaxşılıq, mənalı münasibət inşa etməyə çalışa bilərsən. Jung dediyimi kimi insanın kölgəsi ilə tanışmasıdır onu bütöv edən..

Əsl azadlıq bu kölgəni tanımaqla gəlir. Əvvəl də dediyim kimi, bu tanıma elə də xoş olmur. Xoş niyyətlərimizin arxasında nə qədər nəzarət istəyi, sevgimizin içində nə qədər qorxu, yaxşılıq istəyimizin içində nə qədər qəbul edilmə ehtiyacı olduğunu anlamaq insanı sarsıdır. Amma bu sarsıntı yalan bir xoşbəxtlikdən daha doğrudur. Ən sonunda isə, əldə var 0.
Həyat sizi elə qucaqlasın ki, sorğulamağa macal qalmasın. <3