1. Müxtəlif illərdəki entryləri oxumaq üçün əlavə olunan, əsas səhifənin sonunda təklif olunan funksiya. Keçmişə Get! Bəs nə qədər keçmişə? Neçə il? :* Bir anlıq baxanda doğma və nə qədər də yaxın görünən keçmiş. Halbuki bir o qədər uzaq olan keçmiş. 2014, 2015, 2016 və sairə. Keçmiş həqiqətən xoşbəxt zamanla doluydu? Bəs keçmişdə xoşbəxt idim? 2014. Məktəbin son illəri, həm də sözlüklə ilk tanışdığım il. Deyəsən bundan öncəsinə getmək hələ ki, alınmır. Əslində hazırda düşünəndə yeniyetməliyi tam anlamı ilə hiss etdiyim, bəlkə də özümü ən çox inkişaf elətdirdiyim il idi. Daim nələrsə oxuyar və oxumaqdan, öyrənməkdən həzz alardım. indi niyəsə bəzən oxumaq, öyrənmək boynumuza qoyulmuş, etməyə məcbur olduğumuz vəzifə kimi gəlir. Növbəti illər, universitet, daha çox axtarış, gözlənilməyən, həm də itirilən tanışlıqlar, hələ də nə özümə, nə də başqa birinə etiraf edə bilmədiyim ilk yeniyetməlik sevgisi (hələ son oxuyanda utandığım dəftərçənin önündəki Sylvia Plath ilhamlı "Mad girl's love song" yazısı), qazanılan dostluqlar, yaşanılan xatirələr, oxunulan kitablar, öyrənilənlər, üzüntülər, zamanın idarəsiz şəkildə axıb getməsi, qərarsızlıq, daha bir çox şey. Zamanla böyüdükcə artıq ictimaiyyətin də nisbətən qəliblərinə uyğunlaşırsan sanki, artıq cəmiyyət də səni qəbullarır və özündən biri kimi qəbul edir. Keçmişə getmək hazırda daha qorxuducu gəlir. Hətta orda məni nəyin gözlədiyindən belə əmin deyiləm. Beynimiz o qədər pis xatirələri tez bir şəkildə unudur və sadəcə doğmalıq hissi qalır ki, bəzən bu daha çox zamanın bizi yanıltmağa çalışması kimi gəlir. indi daha xoşbəxtəm? Əmin deyiləm, bəlkə də. Amma ən azından daha üzgün olmadığımı bilirəm. Bəlkə də keçmişə gedərək hər şeyi daha yaxşıya dəyişmək mümkün olardı, amma daha pisə dəyişməsi və ya heç dəyişmədən eyni xatirələrə məhkum olmaq düşüncəsi daha qorxuludur. Keçmiş və keçmişdəkilər sanki xatirələrdə daha gözəldi, orda uzun müddət keçirdikcə də gözəlliyini itirir və gerçək üzünü göstərir. Bu gecə də yəqin ki, keçmişə getməyə cəsarət etməyəcəm.