3. narsisizm özünü sevməkdən daha artığıdır. özünün və onun surətinin arasında sabit münasibətdir. tanınma istəyi, kontrol manyaklığı və kimliyə takıntılar qırılğan kimliyi örtən maskalardır. narsisizmdən çox qorxuram və ətrafdakı insanlarda bunun çoxluğu narahat edir. özümdə olmasından da şübhələnirəm və özümü düzəltməyə çalışıram, amma bu individual subyektivliklə olan şey deyil. neoliberal nizam fərdi özü-özü ilə tək buraxır: fərd özünü cəmiyyətdən ayrı görür, özünü yetişdirməyə çalışır və ya fərqlənməyə çalışır. lakin fərd cəmiyyət içində müstəqil vahid deyildir, cəmiyyətin məhsuludur. bəşəriyyət ilk olaraq cəmiyyətlə var olub və fərd anlayışı daha sonra yaranıb. yaşadığımız dövrdə də bərbad sosial şəraitin ucbatından nevrotik "fərd"lər yetişib, içi mən daxil olmaqla. ontolojik boşluqlarımızı doldurmaq üçün biz narsistlər görünürlük axtarırıq və ekrandan görünmək və təsdiqlənmək istəyirik. əjdahalanmaq və umbaylanmaq var olduğumuzu bizə siqnallayır, çünki realda heç də yazdıqlarımız kimi deyilik; şəkillərin, kimliklərin və estetikaların arxasında gizlənmişik. narsistlər olaraq sərt kimliklərimizi yıxıb çölə açıq, mexaniki və axışqan olmalıyıq. yazarların yazılarından tutmuş oğlan anaları və itə tökdü influenserlərin postlarına qədər hamıda narsisizm işartısı görürəm və insanlığa ümidim itir. insanlıq bu territorial tələdən xilas olmalıdır