21. Bayaq oturmuşdum qaleriyanı qurdalayırdım. Mənim qaleriya da ki, maşallah arxiv. Nəsə, köhnə fotoların cazibəsinə qapılıb çox getdim aşağı tərəflərə. Əvvəl bu məsələ üzrə vecsiz olsam da niyəsə ağır bi emosional təsir oyatdı köhnə dostlarla olan şəkillər. Ani olaraq gözümə canlandı həmin günlər, hazırlıq çıxışları axşam 9 falan məktəbimizin qabağında o soyuqda əsə əsə alkaşlıq etdiyimiz, hazırlıqlardan bir yerdə qaçıb veyilləndiyimiz dövr, tində bucaqda kimsə görər ataya xəbər verər görər qorxusu ilə çəkilən siqaretlər, dəmiryolunda səhərin götü açılmamışdan içilən araqlar, məktəbdə karidorda veyillənməklər, o zarafatlar, gülüşlər. Aman nə günlərdi deyib kruqun 1 gecəyə necə dağılmasını göz önünə gətirdim. 2 il yediyin içdiyin sıçdığın bir olan adamlardan resqi ayrı düşmək ağrılıdı. Kruqun dağılmasından sonra da biyerdə gəzdiyimiz uşağın 6-7 ay sonra ani bi incikliklə yoxa çıxması lap gijdillaq eləyir adamı. indi sadəcə geriyə baxanda nostalji hiss etdiyim xatirələr qalıb, düzdü məsafə cəhətdən o uşaqlardan max 1 kilometr uzaqdayam, hətta birinin evinə 200 metr zad. Amma mənəvi cəhətdən o qədər uzağıq ki, bir birmizi görəndə sadə salamdan önə keçmir ünsiyyətimiz. Dostluq nədir sualını düşünüb dostluq bir birinə arxa dayaq olmaqdır mı? Deyib gülməkdir mi? Bir yerdə fırlanmaqdır mı? Kimi suallar verirəm özümə. Cavabı mənim üçün bəlli deyil ya həmin uşaqlar üçün mü? Kim idi dostluğa zidd hərəkət edən? Bütün bunların artıq önəmi yoxdur. Tək reallıq budur ki, həmin uşaqlarla bir də həmin səmimi mühit qurulmayacaq və qardaşlıq, doğmalıq hissiyatı yaranmayacaq, hamı öz işində hamı ayrı gəzəcək, necə deyərlər o qədər yad olacağıq ki eyni qəsəbədə yaşamağımıza baxmayaraq bir də heç vaxt qarşılaşmayacağıq