15. axırıncı dəfə bu sualı mənə kim tam səmimiyyətlə verib, bilmirəm. Belə dost-tanış, kolleqalar söhbəti açanda, small talk yəni, girişdə bu sualı verirlər. indi, mən bu suala oturub ürək ağrısı ilə cavab versəm, içimi boşaltssam, dərdlərimi danışsam, nə olacaq? Heçnə, boş məsləhət. Dərd deyəndə, yalnış anlaşılmasın, şükür sağlığım yerində, maddiyyat da pis deyil. Sadəcə elə şeylər var ki, orda artıq bir həmdəmin olmasını istəyirsən. Otursun səninlə, bi siqaret yandırsın ( bu arada çəkən deyiləm, reklam da eləmirəm), dinləsin. Sadəcə, dinləsin. Sən də ona, bütün variantları, olanları, ola biləcək hadisələri, vizyonunu danışasan, qıraqdan bir outsider olaraq desin ki: " bəy, bunu eləmə, bunu elə. Bu daha uyğundur və s. kefini də pozma, düzələr".

Amma, belə onsuz da ana-atayla danışıram. Nə deyim, onlara? Mənim onlara dəstək olan vaxtımda, necəsən sualının bir cavabı: mən yaxşıyam, təki siz yaxşı olasınız.

Şairin bəxti qarə olsa da bəsdi,
Yaşayırsa əgər ata-anə ləzzətli ( Vüqar Biləcəri)